Een mengsel dat direct na de mixer perfect homogeen lijkt, kan enkele processtappen later toch variatie vertonen. Dat klinkt tegenstrijdig, maar in de praktijk van poederverwerking gebeurt het dagelijks.
Segregatie valt niet altijd met het blote oog op. In veel industriële mengsels hebben componenten een vergelijkbare kleur of uiterlijk, terwijl ze toch verschillen in deeltjesgrootte, dichtheid, vorm of stromingsgedrag. Een mengsel kan daardoor visueel homogeen lijken, terwijl de samenstelling lokaal wel degelijk verschuift. Niet zichtbaar betekent dus niet dat er geen segregatie optreedt. Juist daarom zijn representatieve bemonstering en gerichte analyse belangrijk. Hierna zetten we twee praktijkvoorbeelden uiteen die je vast herkent:
DIT ARTIKEL OVER MIXEN DUIKT DIEPER IN DIT ONDERWERP:
Uit de praktijk: Perfecte mix, toch drift in big bag-lossing
Een compounder mengt pellets met een laag gedoseerd additiefpoeder. De batch haalt de CV-eis direct na de menger. Bij big bag-vulling ontstaan echter trajectory segregatie en percolatie. Tijdens lossing krijgt de extruder een additiefpiek aan het begin en een dip aan het eind. De menger deed zijn werk. De vulling en het lossingsgedrag introduceerden de drift. Een lagere valhoogte, betere stroomgeleiding en een lossing die minder kernstroming-gedrag vertoont stabiliseren de samenstelling zonder wijziging van receptuur of menger.
Uit de praktijk: Silodrift door kernstroming
Een mengsel van grof product met een fijn functioneel additief gaat na mengen in een bufferhopper met kernstroming. De lijn draait stabiel, totdat een productwissel of stop-startsituatie optreedt. Bij herstart komt eerst relatief nieuw kernmateriaal, later komt ouder wandmateriaal los. De samenstelling verschuift daardoor over de run. De oplossing zit zelden in de menger. Je hebt een flowregimeprobleem. Soms volstaat een kleine geometrieaanpassing, een andere outlet configuratie, een andere vul-logica of een bufferstrategie die minder tijd in de hopper vraagt.
